Welkom bij de Odd Fellows Heerenveen vriendschap liefde waarheid

odd fellows schakel mensen header

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 

Het zal in september dit jaar geweest zijn, dat ik bij toeval de regionale omroep Gelderland zag. Er was een herdenking van de Airborne-divisie, de mislukte actie om in 1944 al over de Rijn te komen om het noorden te bevrijden. Deze aanval was door de duitsers afgeslagen zoals u weet en de Hongerwinter zou er op volgen. Het programma was bijna afgelopen, en er volgden nog een aantal reportagegesprekken met mensen die bij de herdenking aanwezig waren geweest.

Aan het woord op een gegeven moment een duitser van ruim 70 jaar. Deze man vertelde, dat zijn vader- ze woonden toen in een plaatsje in de Eifel- in 1941 moest opkomen. Hijzelf was toen 11 jaar. Zo nu en dan kregen ze eens een brief, maar hij was niet weer thuis geweest. Eind 1944 kregen ze een bericht dat vader was omgekomen. Er werden wat spullen mee gezonden en in een brief werd vermeld, dat hij was omgekomen bij de spoorbrug bij Mill. Hij had zich dapper gedragen als leider van de groep en ze hadden de aanval afgeslagen. Na enige tijd was hij bij de dijk omhoog gekropen om eens te kijken of er ook sluipschutters waren. Toen werd hij ineens geraakt door 2 kogels in zijn longen.
De moeder en de zoon moesten verder zonder hem, maar nooit hebben ze het kunnen verwerken. Geen begrafenis, niets. Er bleef een niet verwerkte pijn.
Toen de jonge man ouder was kwam er een moment dat ook duitsers tot de herdenking werden toegelaten. En hij besloot er met zijn vrouw naar toe te gaan. Dat hebben ze jaren gedaan, waarbij ook het graf op het duitse kerkhof werd bezocht.
Eens op een dag zaten ze te eten aan een tafeltje, waaraan ook een oude Nederlander zat. Die man hoorde hen Duits spreken en vroeg hen hoe ze daar kwamen.
De duitser vertelde toen het verhaal over zijn vader. De nederlandwer was geïnteresseerd en vroeg wanneer en waar dat precies was geweest. En toen zei hij ineens heel geemotinneerd: Dan ben ik degene. die uw vader heeft neergeschoten. En hij vertelde, dat hij bij de ondergrondse de opdracht had gehad om de geallieerden te dekken. En na de aanval had hij de duitse soldaat bij de dijk op zien kruipen waarna hij opdracht kreeg hem neer te schieten en dat dit beeld is hem altijd was bijgebleven.
Iedereen was verbijsterd, zijn vrouw begon te huilen en ze vielen elkaar in de armen. Er was geen enkele wrok, alleen maar verbondenheid. De mensen hadden elkaar nog een aantal keren ontmoet, maar de Nederlander was nu overleden.
De duitser zei later: Oorlog is krankzinnig. Er is nooit een winnaar, er zijn alleen maar verliezers. Alles is kapot en er zijn onvoorstelbaar veel slachtoffers. Hoe is het toch mogelijk dat mensen zo verblind kunnen zijn en opgezet kunnen worden voor een idee, dat nooit en te nimmer is te realiseren. Want alle faktoren heb je nooit min de hand. Het loopt altijd anders dan je had gewild. Waarom gebruikt men zijn verstand niet beter. Mensen zijn in heel veel dingen zo knap, ze kunnen allerlei technische problemen oplossen. Maar de mens zelf kunnen ze niet overwinnen! Waarom is er niet wat meer compassie tussen mensen, waarom  verdiept men zich niet wat meer in anderen.
Kennelijk is het gemakkelijker je uit te leven op een ander dan je in te leven in een ander!
Die oorlog heb ik zelf nog mee gemaakt en ik herinner me nog de angst en de volkomen rechteloosheid van de mensen en dat is heel erg.
Maar na de oorlog is er van alles geprobeerd om tegenstellingen in europa te verhinderen. Zo hebben we de europese unie gekregen, en later de gemeenschappelijke munt. De grondgedachte was: nooit meer oorlog door tegenstellingen binnen europa te voorkomen en gemeenschappelijke doelen te creëren. Frankrijk en Duitsland, die voorheen elke 30 jaar oorlog voerden, namen het voortouw. En laten we eerlijk zijn, het heeft europa veel goeds gebracht. We hebben toch meer begrip voor elkaar gekregen.
U begrijpt wel, dat de ontwikkelingen delaatste tijd mij toch wel zeer doen nu veel mensen bij de eerste tegenwind er weer uit willen treden en weer een eigen munt willen hebben. Moeten we dan alles weer afbreken en willen we  dan de oude tegenstellingen terug? Het was toch een stap op weg naar een wereldbroederschap? Of is dat een illusie en een brug te ver? Hoe zou Thomas Wildey dit alles hebben ervaren? Hij leefde ook in een roerige tijd toen hij de eerste loges in Amerika stichtte.
Maar hij legde het zwaartepunt in zijn eigen omgeving. U weet het wel:
We dragen u op de zieken te bezoeken
De doden te begraven
De bedroefden te troosten
En de wezen op te voeden.
Dat is denk ik onze primaire taak. Maar eigenlijk willen we dit ook verder uit bouwen. Dus toch een streven naar wereldbroederschap! Eigenlijk is dat de enige weg, ook al zullen we het nooit kunnen bereiken. Daarvoor schieten mensen veel te veel te kort.
 
 
 
 
Spreuk:
Kunnen we niet beter proberen ons in te leven in een ander dan ons uit te leven op een ander?
 
icon

Odd Fellows Heerenveen |  Herenwal 10 | 8441 AZ HEERENVEEN | Friesland

(c) 2019 Odd Fellows Heerenveen, realisatie website: Noordoost.nl